Door: Agaath Arends

Op zondag 15 september waren we aanwezig bij een waar spektakelstuk over de afbraak van de verzorgingsstaat. Best een actueel thema dus! Theatergezelschap Vis á Vis heeft dit onderwerp in het stuk ‘Silo 8’ uitvergroot tot in het absurde met een hoop spektakel.

Uitgangspunt is een verzorgingshuis in 2060. Het economisch denken in de zorg is dan volledig doorgeslagen. Te weinig zorgpersoneel voor te veel hulpbehoevende ouderen, een bejaardenoverschot, afgeschafte AOW etcera.

Geriater dokter Wolff gelooft in hyperefficiënte oplossingen. Bij opname van de ouderen wordt als eerste hun geheugen met elektroschokken gewist, maar wel nadat zij hun bankrekeningnummer hebben gegeven! Haar mantra is: Leven in herinneringen is geen leven!

De zes bewoners worden mechanisch gevoed met een machine. Ze worden gewassen aan een kleerhoutje en zo door de wasstraat geleid.

Er is maar een verpleegkundige en zij verplaatst zich op een Segway om op afroep meerdere silo’s met bejaarden van basiszorg te voorzien.

Het verhaal begint bij aankomst van echtpaar Pengel. Helaas overlijdt Constance Pengel vrij snel na aankomst. Na een spoeduitvaart blijken de herinneringen van Stanley Pengel aan zijn liefde voor Constance bestand tegen de elektroschokken van de machine van dokter Wolff.

De bewoners komen met name in de nacht in opstand. We zien een straatrace tussen een scootmobile en een quad. We zien een omvallende boom, brandende torens en containers. Aan het eind verandert de toegewijde verpleegkundige in een opstandige hulp voor de bewoners.

De voorstelling eindigt met door de lucht vliegende of onder water verdwijnende bewoners. Hun vrijheid tegemoet! Mevrouw Pengel verschijnt op een luchtschip waarmee ze samen met haar man naar het hiernamaals vaart.

In deze voorstellingen gebeurde veel spectaculaire dingen, wat het visueel erg aantrekkelijk maakte!

De ondersteuning was tijdens de voorstelling prima in orde! Er waren 2 gebaren en 2 schrijftolken aanwezig die ruim 2 uur keihard non-stop voor ons bezig zijn geweest. “Ons” had een mooie hoek vooraan op de tribune waar we goed uitzicht op de tolken en het spektakel hadden. Er zijn best een aantal mensen voor deze voorstelling op af

gekomen. Wat mij betreft mogen dit soort voorstellingen vaker toegankelijk worden voor onze doelgroep.