Eenzijdig doof, gemengde gevoelens

Nieuws

Eenzijdig doof, gemengde gevoelens

Geschreven door: Olga Steen

Laatst vroeg een collega redactielid mij om iets te schrijven over eenzijdig doof zijn, zoals ik ben. ‘Van ons tweezijdigen hebben we al zoveel gehoord’, zei hij. Deze column is dus voor jou, lieve Ronald. En voor iedereen die dit leest, uiteraard. 

Eenzijdig doof zijn (plotsklaps geworden, als in ‘binnen tien seconden’) ervaar ik met gemengde gevoelens. Ik ben veel kwijtgeraakt. Met mijn gehoor rechts, ook mijn evenwicht aan dezelfde zijde. Maar ook richtinghoren, stereo beleven, mezelf prettig bewegen in grote gezelschappen en aan ieder gesprek mee kunnen doen. Om maar enkele dingen te noemen. Ik ben van intensief hardlopen overgestapt op soort van yoga. Ook fijn, maar totaal anders. Eerlijk is eerlijk, ik vind het soms (mmm, misschien iets vaker dan soms) zwaar. Schrik als ik weer eens bijna onder een auto lig, omdat ik ‘m niet heb horen aankomen aan mijn dove kant. Stom, ik had natuurlijk ook beter kunnen uitkijken. Maar veel van wat ik tot twee jaar geleden vanzelfsprekend vond, is er niet meer. Ik durf daarover verdrietig te zijn.

Maar dan… Dan heb ik een redactievergadering met mijn Plotsdoof redactiecollega’s. Dat zijn allemaal mensen met een tweezijdige gehoorbeperking. Zij zijn zo begaafd! Ja, er is een gebarentolk bij en we kunnen ondertiteling volgen van wat gezegd wordt. Maar deze mensen praten net zo rap en duidelijk als ik. Ze zijn ook zeer gevat overigens. Ik merk geen beperking. Ze staan vol in het leven, ieder op zijn of haar eigen manier. En dan voel ik me soms klein. Dan denk ik: ‘Ol, wat zeur je!’ Ik ben soms bang om het gehoor aan mijn linkerkant ook te verliezen. Wat als ik compleet doof word? Nou, dan red ik het wel. Net als zij. Eenzijdig doof, het is geen makkie. Tweezijdig doof, pfff. Maar jongens, wat is een mens veerkrachtig!

Olga Steen, Redactie lid bij Stichting Plotsdoven