Knisperende sneeuw

Nieuws

Knisperende sneeuw

Door John Retel Helmrich

“Pap, misschien een long-shot, maar hoe zit jij tussen kerst en Oud en Nieuw?”

Een appje van mijn zoon Nino. Voor de duidelijkheid, deze app kreeg ik een paar dagen voor Kerst. Eerst moest ik opzoeken wat long-shot precies betekent. Na Google geraadpleegd te hebben, begrijp ik dat deze Engelse term betekent: kleine kans.

Nino wilde dus een paar dagen skiën met zijn vader. Niet alleen had ik leuke dingen in mijn agenda staan voor deze gezellige periode. Tevens stond mijn eigen auto in de garage en kreeg ik die voorlopig nog niet terug. Een vervoersprobleem dus. Kerst en Oud en Nieuw is voor de wintersport, naast de voorjaarsvakantie, het absolute hoogteseizoen. Dus long-shot kon gerust door de term impossible (onmogelijk) worden vervangen.

Toch bleef dit verzoek een paar dagen in mijn hoofd en vooral door mijn vadergevoel woelen. Het was meer dan tien jaar geleden dat wij echt samen over de pistes raasden. Ik zag het als een mooi vader-zoon quality time momentje en dus probeerde ik via internet alle zeilen bij te zetten om het onmogelijke mogelijk te maken. Lang verhaal kort, binnen een paar dagen had ik een hotel, huurauto met all-season banden en een vignet geregeld. Als je het echt wilt en alles in het Omniversum werkt mee, dan zijn er altijd oplossingen!

Dus zo kon het gebeuren dat, met toestemming van mijn begripvolle vriendin, vader en zoon, met alle benodigde ski spullen en kleding in de kofferbak, richting Oostenrijk begaven. Niet voordat Nino mij appte de avond voor ons vertrek: “Pap, vergeet je de Roger pen niet mee te nemen? Wij zitten wel tien uur in de auto, leuk als wij ook kunnen praten met elkaar”.

Voor degene die het niet weten, zo’n Roger pen is een microfoon in de vorm van een pen die via een compilot verbinding maakt met jouw hoortoestellen zodat je in een rumoerige omgeving toch in staat bent om de stem van de spreker enigszins versterkt binnen te krijgen. Voor mij persoonlijk is dit zeker een toegevoegde waarde.

Maar buiten dat, was ik wel even stil van zijn appje. Mijn zoon kent alleen de gebaren die bekend zijn bij de vele duiken die hij als hobby uitvoert. Van gebarentaal heeft hij geen kaas gegeten. En nu houdt hij, als horende, rekening met mijn gehoorbeperking? Ja het raakte mij, ineens vond ik hem niet alleen nog liever maar ook ineens volwassen.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik ondanks die Roger pen en een tweede spiegeltje aan de vooruit die gericht was op zijn voortdurende bewegende lippen (ja, dat babbelen heeft hij blijkbaar van mij), niet alles kon volgen maar wel heel veel. Al kostte dat veel energie terwijl ik ook de razende Duitse vierwielers goed in de gaten moest houden. 

Nino deed echt zijn best om goed en duidelijk te articuleren en voor zijn mimiek zou hij sowieso een Oscar moeten krijgen. Buiten dat wij weer zo’n vader-zoon moment hadden met natuurlijk de welles en nietes-verhalen uit de oude doos toen wij als gezin nog bij elkaar waren, deed het mij ook beseffen dat hier twee mensen met de goede en juiste intenties probeerden om connectie te maken. And so we did!

En niet alleen in de auto, maar ook aan tafel bij het ontbijt en tijdens het avondeten. Bij het spelletjes doen, als wij op een terrasje zaten nadat wij samen weer ergens het hoogste punt hadden bereikt. Steeds hield hij rekening met zijn vader wiens gehoor alleen maar slechter geworden is sinds wij voor het laatst de pistes afgleden.

Alleen die ritjes in de stoeltjeslift waarin wij meestal naast elkaar zaten, dan kreeg ik auditief en verbaal maar heel weinig mee. Maar het weidse prachtige uitzicht vergoedde veel en zo niet alles. Met het zonnetje erbij klonken melodieuze golven over de wit bedekte bergen als een orkest dat jou een exclusief concert gaf, gratis en voor niks.

En als wij weer witte poeder aarde onder onze voeten voelden dan gebaarden wij met onze skistokken welke kant wij opgingen. Op zoek naar nieuwe uitdagingen zoals hij de zwarte pistes noemen. En elke skiër of snowboarder weet wat ik hiermee bedoel. Het horen of voelen van knisperende sneeuw onder ons latten en boards is het ultieme genot. Hier doen wij het voor! Dit is waarvoor wij duizenden kilometers afleggen.

“Pap, hoe vaak denk je nog te kunnen skiën”?  Voor knisperende sneeuw en qualitytime met Nino wil ik oneindig vaak blijven skiën. Maar tussen kunnen en willen is een groot verschil, zegt men wel eens. Ik zeg, als je de intentie hebt om te willen, wat het ook mag zijn, dan kom je heel, heel ver. Dan is heel veel possible!

Dank je wel Nino voor jouw long-shot appje…