Tragus 4

Tragus Het bescheiden motortje van mijn Griekse Kia is normaliter goed hoorbaar, maar met mijn gehalveerde gehoor van nu lijkt het wel een ritje in een Picanto V8. Zoevend over wat ooit de ‘Highway to Hell’ heette; tegenwoordig een naar Europese standaarden aangelegde snelweg dwars over het eiland. Snelheidslimieten en inhaalverboden gelden nog steeds, maar een Griekse chauffeur vertrouwt liever zijn eigen verkeersinzicht: als het kan, kan het; als het niet kan, kan het toch.

Op weg naar het ziekenhuis overdenk ik de onderzoeken, die dokter Kitsou heeft uitgevoerd en wat daarop nog gaat volgen: ze bekeek mijn achterste keel-, neus-, mondholte en strottenhoofd, testte de beweeglijkheid van nek en trommelvlies, zag door de Frenzel-bril mijn linkeroog wiebelen en registreerde mijn gehoorverlies: links totaal, rechts tussen 41 en 55 decibel.

Over dat ziekenhuis – en de daar geleverde zorg – wordt op het eiland genuanceerd gedacht. Ten eerste is het soms behoorlijk ver weg, dus je bedenkt je wel twee keer als je naar de SEH zou willen. Per ambulance heb je geen keus, maar heb je die wel, dan vlieg je liever direct naar Athene. Al dan niet met ‘een envelop’ in je binnenzak – zegt men. Zo’n envelop heb ik niet, al zijn mijn medische ervaringen tot nu toe hoopgevend.

De spoedeisende hulp van het Vostani ziekenhuis is achterom: drie keer rechtsaf en dan steil omhoog, naar een parkeerplaats die eigenlijk geen parkeerplaats is, maar niettemin helemaal vol staat. Een beveiliger wijst iedere nieuwkomer streng terug. Buiten haar zicht vind ik een parkeerplek tussen de afvalcontainers en noodaggregaten.

Binnen lijkt iedereen zijn weg de weten, behalve ik. Ik blijk ook helemaal niet spoedeisend te zijn. Via trappenhuizen en tussendeuren bereik ik een lange gang, aan weerszijden geheel gevuld met wachtenden. Alsof het halve eiland vandáág een doktersafspraak heeft. Een verpleegkundige wijst me een stoel naast een blauwe deur. ‘Sit. Wait. You have ticket?’ Ticket? Hoezo?

Zonder zijn telefoongesprek te onderbreken, voert de man achter de balie mijn gegevens in zijn computer. Een mini-printer produceert vervolgens het kennelijk onontbeerlijke ticket. Dan schuift hij resoluut mijn zorgpas terug. Die blijkt verlopen.

Oorator.