Tragus 3

De weg naar mijn bergdorpje, een paar kilometer landinwaarts, rijd ik met beide ramen open. Rechts hoor ik de wind wapperen, links is mijn oorschelp gereduceerd tot een lapje vlees: wel gevoel, geen geluid. Ik heb de neiging er voortdurend aan te zitten, maar ik moet mijn aandacht – en mijn handen – bij de haarspeldbochten houden. In het maanlicht op de parkeerplaats hoor ik vanuit de vallei zachtjes een metalen hekje piepend open en dicht gaan. Het is een uiltje, weet ik inmiddels. Hij is er nog.

Op de rand van mijn bed probeer ik de geluidjes te determineren die ik ondanks de uitval van een uurtje geleden toch nog hoor: een kruising tussen het geknetter van een kortsluiting en een knisperend cellofaan snoeppapiertje. Ultrakort, onvoorspelbaar onregelmatig en onafhankelijk van mijn bewegingen. Zou de verbroken verbinding zich nog herstellen? Als ik mijn hoofd neerleg, hoor ik een hoogfrequente piep in mijn linkeroor: de tinnitus, die ik alleen van horen zeggen kende. Gelukkig niet zo hard en na enige tijd ook weer weg. Ik draai me om; de kamer draait voor een paar seconden mee. Die komt weer langzaam tot stilstand als ik mijn blik fixeer op de muur. Is mijn eerdere positieduizeligheid weer terug? Dan weet is tenminste wat het is, maar ik durf die therapeutische Epley-beweging nu even niet aan. Morgen dan maar, voordat ik naar de dokter ga.

Dokter Vasilis heeft wel een officiële wachtkamer, maar die is leeg en via de zijdeur wenkt hij mij naar binnen. Hij luistert, hij vraagt, kijkt en voelt aan mijn hoofd en onderschrijft dan mijn leken-diagnose: plotsdoof. Hij kent een goede KNO-arts die hij direct belt. Hij schrijft haar naam op een papiertje: straks om half twee kan ik terecht. Of ik ter plaatse een beetje de weg weet. Redelijk, zeg ik, want ik kom er wel vaker. ‘Je kent de oude weg naar de hoofdstad?’ Ik knik. ‘Nou, daar linksaf, en dan direct tegenover het oudemannetjescafé.’ Ik weet genoeg.

Achteraf bedenk ik mij, dat deze hele doorverwijzing is voltooid zonder ook maar één computerhandeling. Hoewel: die 30 euro consultkosten kon ik gewoon pinnen.
(wordt vervolgd)

Oorator.