Geschreven door: Peter Lokker

Hoe ik in 1972 door de gezondheidscheck bij mijn werkgever en even later bij de militaire keuring heen ben gekomen is me nog steeds een raadsel, ik was toen al behoorlijk slechthorend. In 1985 ben ik aan hoortoestellen begonnen, het waren de eerste digitale. Op mijn werk moest ik veel communiceren, ook via de telefoon. Als hulpmiddel kocht ik een telefoon met extra versterking in de hoorn. Betere of andere hulpmiddelen waren er zover ik weet niet en omdat Internet toen nog niet bestond was het lastig zoeken.

De ontwikkeling ging hard; ruim een jaar later mocht ik mijn toestellen vervangen door de betere die er toen waren. Ik had het geluk een goed meewerkende ziektekostenverzekering te hebben, zij waren soepel want heel vaak heb ik de vijfjaars vervangingstermijn niet hoeven afwachten als er significant betere toestellen uitkwamen. 

Telefoneren bleef echter een probleem. Ook kreeg ik op kantoor vaak een andere werkplek door reorganisaties, uiteindelijk in een kantoorruin wat niet te doen was. Mijn audicien kwam met een telefoon-oplossing: een stoel-ringleiding. Omdat ik een moderne kantoorstoel op wieltjes had was dat geen optie. Ik bedacht als oplossing om de ringleiding, die de vorm had van een mat, onder de onderlegger op mijn bureau te leggen. Het aansluiten moest ik zelf doen, want mijn werkgever vond het allemaal maar onzin, ik had toch apparaatjes? Dan kon ik ook goed verstaan.

Spraakverstaan bij vergaderingen lukte rond 1990 heel vaak niet goed, ik kreeg niet genoeg mee van wat er besproken werd. Ringleiding, FM-systeem of infrarood-systemen waren er toen al wel maar voor mij minder geschikt omdat die alleen het stemgeluid van één spreker aankon. In mijn vergaderingen waren minimaal 10 deelnemers. Vanaf 2003 heb ik voor de vergaderingen het hulpmiddel Smartlink met verbeterde FM-technologie aangeschaft wat weer voor verbetering zorgde. Ook de daarop volgende Luisterpen (2013) gaf weer een stap voorwaarts, wat was ik blij met al die innovatie! 

En zo werd ook de ringleiding thuis vervangen door bluetooth omdat mijn nieuwste toestellen dat toen ook hadden, geweldig! Thuis schafte ik steeds meer hulpmiddelen aan, een deurbelinstallatie met een flitser die later werd aangevuld met een trilzender, een trilwekker om wakker te worden en ook het in mijn ogen beste hulpmiddel, de Partnermicrofoon. Voor de televisie leerde ik dat ik met Teletekstpagina 888 ondertiteling kon aanzetten en de enkele keer dat ik naar een theater ging leerde ik om tevoren te informeren of er een luisterhulp-systeem aanwezig was in de zaal.

Mijn hoortoestellen hadden soms een zwaar leven, vooral als ik ging sporten, dan kwam er transpiratie om de hoek kijken en moesten de toestellen vaak  gerepareerd worden. Om dat vóór te zijn kocht ik rubber hoesjes voor om de hoortoestellen, maar die bleken helaas niet te helpen want het vocht kwam er extra in(!) Bij het sporten een zweetband dragen hielp dan weer wel. Omdat vocht (door regen of zomerse transpiratie) vaak voor storing zorgde, voorkwam, kwam het later  aangeschafte droogdoosje voor de nacht, voor een groot deel het stukgaan door vocht.

Inmiddels is het 2025 en ben ik al even met pensioen. Het zakelijk telefoneren ben ik gelukkig vanaf. Wel heb ik naast mijn hersenprothese, eh… smartphone bedoel ik, een smartwatch aangeschaft die trilt als mijn telefoon overgaat of als er een berichtje binnenkomt want als zwaar-slechthorende mis ik dat anders.

Ja, pensioen, en soms wat tijd over nu… ik zou best wel mijn handigheidjes omtrent slechthorendheid kunnen delen bedacht ik. Het is voor mensen die met slechthorendheid of doofheid te maken krijgen, best lastig om alle informatie bij elkaar te sprokkelen. Dus bouwde ik de website slechthorendenhulp.nl zodat veel (alle?) informatie en/of de weg daarnaartoe gebundeld is.