Door Annemieke Ceton:
Wat kan het leven ineens je wereld op zijn kop zetten. Zagen we elkaar op 14 juni nog op de landelijke ontmoetingsdag in Venlo, nu staan we hier om afscheid te nemen van je.
Sanny, Maddie, partners en kleinkinderen, jullie moeder, schoonmoeder en oma is terug naar Lex. Misschien is het een troost om te weten dat ze weer samen zijn! Maar wat een groot gemis zal het tegelijkertijd zijn, vooral voor jullie! Wat was Ineke altijd trots op haar kinderen en kleinkinderen!
Ook bij de Stichting gaan we haar heel erg missen. Als lotgenoot van Ineke en als voorzitter van de Stichting Plots- en laatdoven wil ik graag met jullie delen wat Ineke voor ons betekend heeft.
Nadat Ineke in 1969 plotsdoof werd ging ze een zware tijd tegemoet. Trouwen en je ja woord uitspreken op aangeven van Lex door middel van een kneepje in haar hand. Gelukkig hebben ze dat bij hun 50 jarig huwelijk nog eens over kunnen doen met ondersteuning van tolken! Deze keer kon ook Ineke volgen wat er allemaal gezegd werd! En hoe mooi was het dat ze dat deelde met hun tweede familie!
Even wat geschiedenis:
Door de commissie plotsdoven en slechthorenden van de NVVS werden er themaweekenden georganiseerd in Bakkeveen. Ineke was hier natuurlijk van het begin af aan van de partij. Na een aantal jaar ontstond onder een aantal deelnemers het idee om een eigen stichting op te richten, specifiek voor deze doelgroep. Want plotsdove mensen hebben nu éénmaal iets anders nodig dan een slechthorende persoon. Zo gezegd, zo gedaan: op 3 maart 1989 werd de Stichting officieel opgericht.
Ineke is vanaf de start altijd zeer begaan geweest met andere lotgenoten. Ze had voor iedereen een vriendelijk woord en een knuffel. Maar oh wee als er gesproken werd over ‘doofstom’ of er op een andere manier onrecht werd gedaan aan onze doelgroep, dan sprong Ineke op de barricade en kon dan fel van leer trekken!
Ook binnen de Stichting zelf hield Ineke ons bij de les. Want met de intrede van de CI werden door de jaren heen heel veel mensen die plotsdoof en/of laatdoof waren, plots weer slechthorenden. Voor Ineke was deze mogelijkheid niet weggelegd, dus gaf ze terecht aan ‘blijf alsjeblieft met elkaar Nederlands Ondersteund met Gebaren gebruiken! Zodat ook “ik” mee kan blijven doen!’.
We zijn als stichting heel erg dankbaar voor alles wat Ineke en Lex voor al onze donateurs hebben gedaan. Het oprichten en beheren van het Lex Scheffel Fonds, waar één ieder steeds weer een beroep op kon doen, zodat zij mee kunnen blijven doen aan de activiteiten van de Stichting. Want wij weten allemaal als geen ander hoe belangrijk dat is. Ik hoor regelmatig van onze donateurs, en ervaar dat zelf ook zo, dat de stichting als 2e familie beschouwd wordt en dat is toch een prachtig compliment voor Ineke, dat zij dit mede mogelijk heeft gemaakt!
Ineke kwam graag naar activiteiten van de Stichting en ook bij de inloop van Almere was ze een graag geziene gast. Ze voelde zich op haar plek tussen haar lotgenoten!
Ik heb zelf Ineke leren kennen tijdens mijn eerste kennismaking met de stichting bij de contact- en informatiedagen. Het contact met Ineke was vanaf het begin fijn, er was een klik en we zagen herkenning bij elkaar. Beiden plotsdoof met een horende man die zich beiden ook nog eens als horende partners inzetten voor de doelgroep en de Stichting. Je hebt mij en velen met mij geïnspireerd om vrijwilliger te worden. Ik hoop van harte dat er steeds weer jonge plots/laatdoven in jouw voetsporen treden en op de barricaden gaan staan om de belangen te behartigen van onze doelgroep.
Lieve Ineke, ik weet dat heel veel mensen jou enorm gaan missen en dat je nog vaak in de verhalen naar voren zal komen. En met het Lex Scheffel Fonds en de Lex Scheffel-penning, die jaarlijks uitgereikt gaat worden aan een donateur die zich buitengewoon heeft ingezet voor de Stichting, blijven jij en Lex “levend” en “verbonden” bij de Stichting.
Dag Lieve Ineke!